ارتباطات چیست ،پایان نامه درباره هوش فرهنگی

 

ارتباطات چیست؟

ارتباطات در لغت به معنی ربط داشتن و پیوستگی داشتن است که با کلمه مربوط و رباط و رابط نیز هم ریشه هستند. رباط نیز به محل کاروان سراهای قدیم می‌گویند که محل تلاقی کاروانهای تجاری و زیارتی و سیاحتی بوده است.

ارتباط هم به عمل ارتباط برقرار کردن می‌گویند. ارتباط و وسایل ارتباطی امروزه نکته مهمی است که در اکثر علوم مورد بحث قرار گرفته است.

ارتباطات دارای معنای متعددی در اقوام و ملل و علوم مختلف می‌باشند. بعضی از محققین غربی که خود را پایه گذار دیدگاههای جدید می‌دانند، ابراز داشته اند که این ارتباطات و وسایل ارتباط جمعی جدید اگر چه از جهات مختلفی سودها و منافع فراوانی برای بشر داشته است که می‌توانند استفاده‌ها و بهره‌های عامی را از دورترین نقاط دنیا ببرند، اما آثار خوبی را نیز در پی داشته است.

ارتباط و ارتباطات اجتماعی دارای آثار فراوانی است. در جوامع بشری مشاهده می‌شود که در گذشته اگر بحث بر این بود فرهنگ جامعه را در عرض 20 سال می‌توان تغییر داد، مدتی قبل قانع شدند که می‌توان در طی یک سال با وسایل ارتباط جمعی فرهنگ جامعه را تغییر داد. امروزه سخن بر این است که نیاز به سال ها و ماه‌ها نیست، بلکه در طی چند روز و حتی مدت زمان کوتاهی قادر هستند، فرهنگ جامعه‌ای را مورد حمله قرار دهند، حکمتی را سا قط سازند، حکومتی را در نقطه‌ای از دنیا با استفاده از وسایل ارتباط جمعی و رسانه‌ها، برقرار کنند و در حکومت بنشانند.

ارتباط از خویشتن آغاز می‌شود. ارتباط از خویشتن و شناخت خویشتن به معنای سرآغاز ارتباط است. از هر چشم اندازی که بنگریم هر ارتباطی که پای انسان در آن کشیده شده است، به این نتیجه می‌رسیم که از خود شروع شده است.

ادوین امری، مفهوم ارتباطات در معنای عام را چنین تعریف می‌کند: « فن انتقال اطلاعات، افکار و رفتارانسانی از یک شخص به شخص دیگر »‌ (ساروخانی، 1387). ارتباطات زمانی اثر بخش است که محرکی را به عنوان آغازگر مورد نظر فرستنده با محرک مشهود گیرنده که از خود بروز می‌دهد و آن دو را به گونه‌ای نزدیک به هم، مورد توجه قرار دهد‌ (فرهنگی،1384،ص 37).

از ارتباطات اغلب به عنوان « جریان خون » سازمان یاد می‌شود و آن را به عنوان وسیله‌ای مهم که از طریق آن امور در سازمان انجام می‌شود، می‌شناسند. سازمان‌ها در سراسر جهان از طریق رسانه‌های متنوع ارتباطی، تصمیماتی اتخاذ می‌کنند که برمیلیون‌ها  نفر تأثیر می‌گذارد، فعالیت هزاران نفر از کارکنان سازماندهی می‌شود، سیستم‌های پیچیده مدیریت را هماهنگ می‌کند و موفقیت و شکست در بازار کسب وکار را مشخص می‌کند. اگر سازمان‌ها بخواهند کارایی بالایی داشته باشند و از عهده تلاطم‌های فزاینده بازار بین المللی کسب و کار قرن21 برآیند، وجود ارتباط بین افراد وگروه‌ها ضروری است‌ (فورستر[1]،2005، ص 93).

موضوع ارتباطات در سازمان از چنان اهمیتی برخوردار است که می‌توان گفت اولین و مهمترین وظیفه مدیر توسعه که سیستم ارتباطات در سازمان می‌باشد. بنابراین ارتباطات یک مهارت بسیار مهم و مبنای لازم برای مدیریت کار آمد است که از طریق آن مدیران بین اشخاص روابطی را که بـرای انجام وظایف روزانـه کـارکنان به نحو مطلوب ضـرورت دارد، بـرقـرار سـاختـه حفظ می‌کنند‌ (شرمر هورن، 1386، ص418 ).

در رابطه با اهمیت ارتباط اظهار نظر‌های زیادی صورت گرفته است. بارنارد می‌گوید: هر انسانی دارای هدفی است که رسیدن به آن مستلزم همکاری افراد و بخش‌های مختلفی است که این همکاری بدون وجود ارتباط و تماس‌های مکرر غیرممکن خواهد بود. اهداف موقعی شناخته و مفید خواهند بود که بین افراد ارتباط برقرار شود. اهداف باید ضرورتاً به واحدهای واقعی و عملیاتی ترجمه و تفسیر شوند تا دستیابی به آنها آسان شود. بارنارد نتیجه می‌گیرد: که برقراری ارتباط اولین کار شخص سازمان دهنده وکار مستمر مدیر می‌باشد (میرکمالی،1386،ص 188- 194).

دنیای بدون ارتباط و اطلاعات، دنیای ترس آور و حزن انگیزی است. انسان وقتی نداند که در اطراف او چه می‌گذرد و احتمالاً چه اتفاقاتی در شرف تکوین است، به همه چیز بدبین شده و اعتماد به نفس خود را از دست می‌دهد. در بسیاری از مواقع، از ارتباط به عنوان وسیله‌ای برای آرامش روانی و تخلیه آلام و دردهای انسانی استفاده می‌شود. پس ارتباط به عنوان اساسی ترین کارکرد مدیریتی اهداف گوناگون دارد که در همه جنبه‌های فردی، گروهی، سازمانی و اجتماعی قابل مشاهده است‌ (همان منبع ).

اسکات و میشل[2] چهار هدف برای ارتباط میان اشخاص تعیین نموده اند.

  1. تأثیر گذاری بردیگران،
  2. بیان احساسات،
  3. دریافت و مبادله اطلاعات،
  4. تقویت ساختار رسمی سازمان، مانند استفاده از مجاری سازمان.

به عبارت دیگر، ارتباطات میان شخصی، به کارکنان تمام سطوح در سازمان اجازه می‌دهد که با یکدیگر تعامل داشته، به اهداف مطلوب نائل شده، حمایت شوند و از ساختار رسمی سازمان بهره گیرند. این اهداف در خدمت تک تک افراد قرار می‌گیرد و هدف بزرگتر آن نیز اصلاح کیفیت حیات شغلی و اثر بخشی سازمانی است (محمد زاده و مهروژان، 1375، ص223).

از نظر (عباس پور،1384)، ارتباط به عنوان رفتار سازمانی در بر گیرنده پنج ویژگی اساسی است که عبارتند از:

  1. رابطه دو یا چند انسان که این موضوع هم ماهیت انسانی و هم ماهیت اجتماعی است.
  2. ارتباط یک فرایند است. یعنی این که هر رویداد ارتباطات به وسیله رویدادهای پیچیده گذشته تحت تأثیر قرار می‌گیرد و بر رویدادهایی که در آینده اتفاق خواهد افتاد، تأثیر می‌گذارد.
  3. ارتباطات تعاملی است در ملاحظه یک رویداد ارتباطی ما نمی توانیم از برچسب‌های سـاده « مبـدأ » و « گیـرنده » استفاده کنیم، بلکه باید نفوذ متقابل پیچیده همه شرکت کنندگان در فرایند ارتباطات را مد نظر قرار دهیم.
  4. ارتباطات نمادین است. هم نظام علائم کلامی و غیرکلامی و هم چیزهای دیگر در آن قرار می‌گیرد.
  5. ارتباط عمدی است. این جنبه از ارتباطات بیانگر توجه ما به خصیصه‌های همه شرکت کنندگان در فرایند ارتباطات است(صص263-262).

 

[1]– Forster, n.

[2]– Scotte & Michael