عوامل عدم اطمينان/پایان نامه تأثیر سطح عدم اطمینان بر رابطه بین ویژگیهای کیفی سود و عدم تقارن اطلاعاتی

دانلود پایان نامه

عوامل عدم اطمينان[1]

عوامل متعددي در عدم اطمينان دخالت دارند. بيشتر اين عوامل بر جنبه اي از ويژگي‌هاي اطلاعات تاكيد دارند. برخي از اين عوامل بشرح ذيل مي‌باشند.

2-2-2-1- نبود اطلاعات[2]

فقدان اطلاعات احتمالا معمول ترين عامل براي عدم اطمينان مي باشد. مثلا در ادبيات تصميم‌گيري، تصميم گيري در شرايط عدم اطمينان موقعيتي است كه در آن مدل ساز فاقد اطلاعات در مورد حالت‌هاي ممكني است كه اتفاق خواهند افتاد. واضح است كه اين به معني نبود اطلاعات كمي مي­باشد. در “تصميم گيري در شرايط ريسك” فرد معمولا موقعيتي را تشريح مي‌كند كه در آن مدل ساز احتمالات روي دادن حالتهاي مختلف را مي‌داند. اين وضع مي‌تواند كمبود اطلاعات كيفي ناميده شود. چون اطلاعاتي در مورد اتفاقات در دسترس مي‌باشد، ميتوان آن را به شكل تابع احتمال ارائه نمود. اما نوع اطلاعات موجود به مقداري نيست كه بتوان وضعيت را بطور قطعي تشريح كرد. وضعيت ديگري كه از نبود اطلاعات ايجاد مي‌شود تقريب[3] مي‌باشد. در اين حالت فرد نمي‌تواند و يا نمي خواهد اطلاعات به ميزان كافي را براي تشريح دقيق جمع‌آوري كند، حتي اگر اين كار ممكن باشد. انتقال از وضعيت عدم اطمينان ناشي از نبود اطلاعات به موقعيت مطمئن با جمع آوري بيشتر و يا بهتر اطلاعات امكان پذير مي‌باشد. كيفيت اين كار بستگي به موقعيت و هدف مدل سازي دارد(ملانظری، 1386).

2-2-2-2 – انباشتگي اطلاعات( پيچيدگي)[4]

اين نوع از عدم اطمينان ناشي از محدوديت توانائي انسان در دريافت و پردازش همزمان حجم وسيعي از داده‌ها مي باشد اين وضعيت ناشي از موقعيتي است كه در آن اطلاعات آنقدر گسترده مي‌باشد كه انسان نمي‌تواند آن را “هضم” كند و يا مواقعي كه با پديده‌هايي روبرو مي‌شويم كه داراي ويژگي‌ها و ابعاد بسيار زيادي مي‌باشند. كاري كه مي توان در اينگونه مواقع انجام داد توجه به ويژگي‌هايي است كه براي ما مهمتر مي باشند و ديگر اطلاعات رابايد رها كنيم. واضح است كه در اينگونه شرايط انتقال به وضعيت اطمينان با جمع آوري اطلاعات بيشتر ميسر نمي باشد بلكه بايد اطلاعات موجود را بهينه كرد(همان منبع).

2-2-2-3 – شواهد متضاد[5]

عدم اطمينان مي تواند ناشي از تضاد شواهد و اطلاعات باشد. يعني ممكن است اطلاعات قابل توجهي موجود باشد كه به رفتار معيني از يك سيستم اشاره مي كنند و بعلاوه اطلاعات ديگري نيز به رفتار ديگري از سيستم اشاره دارد. اگر دو دسته از اطلاعات با يكديگر مغايرت داشته باشند آنگاه افزايش اطلاعات به هيچ وجه منجر به كاهش عدم اطمينان نخواهد شد. دلايل اينگونه مغايرت‌ها متفاوت مي باشد. اين مسئله ميتواند ناشي از اشتباه بودن برخي از اطلاعات كه توسط سيستم قابل تشخيص نيستند، باشد. يا ممكن است اطلاعات مربوط به ويژگي‌هاي ناپيداي سيستم باشد و يا حتي امكان دارد مشاهده گر براي سيستم، مدلي كه انتخاب كرده اشتباه باشد. در اين حالت انتقال به وضعيت اطمينان با بررسي مجدد اطلاعات و توجه به صحت آنها امكان پذير مي گردد. در برخي حالتها نيز حذف بخشي از حجم اطلاعات به كاهش مغايرت و حركت به سوي شرايط اطمينان توصيه مي گردد(همان منبع).

2-2-2-4- ابهام[6]

منظور از ابهام موقعيتي است كه در آن اطلاعات زباني معيني داراي معاني متفاوتي باشد و يا به زبان رياضي وضعيتي كه داراي يك نگاشت يك – به – چند باشد. تمام زبانها شامل كلماتي هستند كه به دلايلي معناي متفاوتي در متون مختلف دارند اين وضعيت مي تواند ناشي از كمبود اطلاعات باشد و مشاهده گر مي تواند به راحتي با دانستن زمينه كلمه، تفسير درستي از آن ارائه دهد. اين نوع عدم اطمينان بايد تحت “نبود اطلاعات” طبقه بندي گردد زيرا با افزودن اطلاعات مي توان به شرايط اطمينان نزديك شد(کیم و همکاران[7]، 2010).

2-2-2-5- اندازه گيري[8]

واژه “اندازه گيري” نيز داراي تفسيرهاي گوناگون در موارد مختلف مي باشد. در اين نوشتار منظور، اندازه گيري مهندسي است يعني وسايل اندازه گيري براي سنجش شاخص‌هايي مثل سود، هزينه و….كيفيت تكنولوژي اندازه گيري در زمان ما پيشرفت زيادي كرده است و باعث تعيين دقيق تر خواص سيستم‌هاي فيزيكي شده است اما هنوز هم نمي توان برخي از ويژگي‌هاي “تصويري”[9] را بطور كامل اندازه گيري نمود، لذا داراي مقداري عدم اطمينان در مورد اندازه واقعي مي باشيم. در اينجا به تفاوت دو مفهوم تصميم گيري در شرايط عدم اطمينان و تحت شرايط ريسك مي­پردازيم: تفاوت اين دو از لحاظ معلوم بودن و يا نبودن احتمال وقوع متغييرهاي غير قابل كنترل مي باشد بدين معني كه در شرايط عدم اطمينان بر خلاف شرايط تحت ريسك، احتمال وقوع عوامل غير قابل كنترل معلوم نيست. چون در شرايط تحت ريسك براي هر استراتژي، به تعداد متغييرهاي غير قابل كنترل، داراي مقادير مختلف مطلوبيت و رسيدن به هدف تصميم مي باشيم. لذا به منظور تبديل اين مقادير مختلف به يك مقدار قابل مقايسه با ديگر استراتژي‌ها، ‌از مفهوم ارزش انتظاري بهره مي گيريم. تصميم گيري در شرايط عدم اطمينان كامل به معني اين است كه مدل ساز در اين شرايط، فاقد اطلاعاتي در مورد احتمال متغييرهاي غير قابل كنترل بوده و درنتيجه براي انتخاب بهترين استراتژي (طرح) نمي تواند به محاسبه ارزش انتظاري بپردازد(همان منبع).

[1]  Zimmerman

[2] Lack of information

[3] Approximation

[4] Abundance of information (complexity)

[5] Conflicting evidence

[6] Ambiguity

[7] Kim,K. Pandit,S & Wasley.C,E

[8] Measurement

[9] Imagined

دانلود پایان نامه