الگوی ارتباطات میان ‌فرهنگی در اسلام- قسمت ۳۶

  • و َلَن یَجْعَلَ اللّهُ لِلْکَافِرِینَ عَلَى الْمُؤْمِنِینَ سَبِیلًا (نساء: ۱۴۱) ↑
  • مصباح یزدی، ۱۳۷۸، ص ۴۱۵-۴۱۷ ↑
  • مطهری؛ ۱۳۶۱، ص۳۸ ↑
  • رساله عملیه، مسأله ۲۸۳۱ ↑
  • همان، مسأله ۲۸۲۹ ↑
  • هود: ۱۱۳ ↑
  • المیزان، ج ۱۱، ص۵۱ ↑
  • شیخ حرّ عاملى، وسایل الشیعه، ح ۹ و۱۰ ↑
  • شکوری، ۱۳۶۱، ص ۳۶۵ ↑
  • بقره: ۲۲۲ ↑
  • المیزان، ج ۲، ص ۲۰۵ ↑
  • و لا تمسکوا بعصم الکوافر.. مممتحنه ۱۰ و لاتنکحوا المشرکات حتی یومن … بقره ۲۲۱ ↑
  • عمید زنجانی، همان،‌ص ۲۰۹ ↑
  • جعفر بن حسن حلی، شرایع الاسلام، ص ۵۲۱ ↑
  • عمید زنجانی، حقوق اقلیت ها، ‌ص ۲۰۶ ↑
  • دور أهل الذمّه على أقسام ثلاثه: أحدها دار محدثه، و هو أن یشتری عرصه و یستأنف فیها بناء، فلیس له أن یعلو على بناء المسلمین إجماعا، لقوله علیه‌السّلام: «الإسلام یعلو و لا یعلى علیه» و لأنّه یشتمل على اطّلاعهم على عورات المسلمین، و على استکثارهم و ازدیادهم علیهم. أمّا لو انهدمت دار الذمّیّ العالیه فأراد تجدیدها، لم یجز له العلوّ على المسلم إجماعا، و لا المساواه على الخلاف. و کذا لو انهدم ما علا منها و ارتفع، فإنّه لا یکون له إعادته. (تذکره الفقهاء، ج‌۹، ص۳۴۶‌) ↑
  • عَنْ أَبِی عَبْدِاللَّهِ عَنْ آبَائِهِ‏ أَنَّ عَلِیّاً ع کَانَ‏ لَا یُنْخَلُ‏ لَهُ الدَّقِیقُ وَ کَانَ عَلِیٌّ ع یَقُولُ لَا تَزَالُ هَذِهِ الْأُمَّهُ بِخَیْرٍ مَا لَمْ یَلْبَسُوا لِبَاسَ الْعَجَمِ وَ یَطْعَمُوا أَطْعِمَهَ الْعَجَمِ فَإِذَا فَعَلُوا ذَلِکَ ضَرَبَهُمُ اللَّهُ بِالذُّل‏(المحاسن، برقی، ۱۳۷۱ق، ج۲، ص۴۴۱)؛ مسلمانان تا وقتی که به‌پوشیدن لباس غیرمسلمانان و خورد غذای آنها روی نیاورده اند، مشکلی نخواهند داشت. اما وقتی به‌فرهنگ آنها رو آوردند خداوند نیز ذلت و بیچارگی را بر آنها چیره می کند. ↑
  • مطلب دیگر :
    الگوی ارتباطات میان ‌فرهنگی در اسلام- قسمت ۳۰
  • المحاسن، ح ۶۲۴؛ وسایل الشیعه، ج ۴، ص ۳۸۳، ح ۱؛ بحارالانوار، ج ۱۰، ص ۱۰۰، ح ۱۸ و ج ۷۶، ص ۱۱۲، ح۱۴ ↑
  • وسائل الشیعه، ج ۱۷، ص ۸۵ / جواهرالکلام، ج ۲۲ ↑
  • وسائل‏الشیعه ج۱۵، ص ۲۴۸ ↑
  • در این مقاله عنوان از مقاله دکتر الویری با عنوا ارتباطات میان فرهنگی در دهه های نخستین اسلامی استفاده شده است ↑
  • ابن اعثم، ۱۴۰۶ق، ج۱، صص۱۱۹-۱۲۰ ↑
  • همان، صص۱۴۷ ↑
  • همان، ص۱۷۳ ↑
  • همان، ص۱۸۴ ↑
  • همان، ص۱۸۶ ↑
  • Cf: Encyclopedia of Islam, V4. p: 928 ↑
  • همان، ص۱۸۹ ↑
  • همان، ص۲۸۳ ↑
  • بلازری، ۱۳۴۶ش، ص ۲۳۹ ↑
  • مطهری،مرتضی،بررسی اجمالی مبانی اقتصاد اسلامی،ص۱۴ و ۱۵ ↑
  • امدی،عبدالواحد بن محمد،غرر الحکم، ج۲، ص۵۰۸ ↑
  • مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ج ۱۱، ص ۳۶۸ ↑
  • مصباح یزدى، محمدتقی،اخلاق در قرآن، ج ۲، ص ۱۲۰۱ ↑
  • در رویکرد مقایسه‌ای این سخن شبیه نظریه آمارتیاسن درباره «آزادی» است. آمارتیاسن همان جایگاهی را به «آزادی» می‌دهد که اسلام به «عدالت» قائل است. آمارتیاسن آزادی را هم شیوه و هم محتوان می‌داند که هر دوی اینها با مشارکت حداکثری مردم قابل دسترس است(ر.ک: سن، توسعه یعنی آزادی، ۱۳۹۳چ۵، ترجمه محمدسیعد نوری نائینی، ص۹۹). ↑
  • جوادی آملی، ۱۳۸۸، ص ۴۶ ↑
  • لا یَنْهَاکم اللَّهُ عَنِ الَّذِینَ لَمْ یُقَتِلُوکُمْ فى الدِّینِ وَ لَمْ یخْرِجُوکم مِّن دِیَرِکُمْ أَن تَبرُّوهُمْ وَ تُقْسِطوا إِلَیهِمْ إِنَّ اللَّهَ یحِب الْمُقْسِطِینَ(ممتحنه/۸)‏. ↑
  • وَ لا یَجْرِمَنَّکمْ شنَئَانُ قَوْمٍ عَلى أَلا تَعْدِلُوا اعْدِلُوا هُوَ أَقْرَب لِلتَّقْوَى(مائده: ۸) ↑